Pobiedna - wokół Bawełnianki...

Kumulacja wpisów z Pobiedną w roli głównej ( OSTATNI TUTAJ ) sprawiła, że ten "szlakiem Bawełnianki" zmuszony jestem puścić dopiero teraz. Niemniej jednak nie stracił na aktualności. Zatrzymujemy się w tym rejonie:

I ruszamy zajrzeć co tam w byłych zakładach słychać :)

Najpierw jednak budynek zwany Domem Wopisty:

Obok niego były internat:

Nieco dalej z prawej odnowiony stary domek:

A to już teren fabryki nr 3:

Wracamy na główną drogę (ul. Dworcowa) ponownie fotografując internat:

Dom Wopisty:

Piękny, acz zrujnowany, dom naprzeciwko:

Kolejne ale zadbane:

I jesteśmy przy fabryce nr 4:

Radomierzyce - jesienny spacer wokół pałacu...

Spacer z szeleszczącymi liśćmi pod butami - kto takich nie lubi? Na dodatek ładnie zachodzące Słońce oświetla jedyną taką w okolicy aleję bukową :

Sam pałac fotografuję chyba co roku ( KLIK KLIK ) więc nie będę się specjalnie na nim skupiał :

Zanudzę Was za to drugą klimatyczną aleją :

Wpis na potrzeby zakładki  JEDNODNIÓWKI ZGORZELECKIE  i  POLSKA

Przy czym jedna uwaga o której nadmienić muszę - wchodzisz na własną odpowiedzialność, bo oficjalnie jest tam szlaban z zakazem wejścia...

Pobiedna - pałac

Historia wizyt w tym miejscu jest bardziej bogata niż te blogowe wpisy - jednakże na blogu zaczęło się od roku  2012 , a jak ktoś wnikliwy będzie to ujrzy nawet wnętrza fotografowane w 2004... Tym razem tylko dokumentacyjnie - bo tak tradycja nakazuje ;) 

Na terenie pałacu, jak i przed, trwa zbieranie liści...

...i na tym kończą się jakiekolwiek prace na obiekcie :( 

Początkowo myślałem, że coś się tu zmieniło na plus - jednak po zerknięciu w archiwalne wpisy moja radość przyblakła :

Na koniec 2 budynki z głównej ulicy - ten z prawej był kiedyś pocztą :

Również przy głównej ulicy, zwanej przewrotnie Dworcową, mieści się  PTAŚNIK  - w którym kawkę z pysznym ciastem zawsze wypijemy :) 

Wpis na potrzeby zakładki  POLSKA

Kielce...przelotem ;)

Nigdy nie zgłębiałem zabytków i okolic Kielc. Nie było mi to specjalnie dane i teraz, gdyż zajechałem tam w niedzielne późne popołudnie, by w poniedziałek po wypełnieniu swych docelowych zadań wyjechać czym prędzej - wichura nad krajem szalała i trzeba było spokojniej wracać...
Na początek odwiedziłem znanego pisarza, od którego nazwiska nazwę swą wziął główny deptak miasta :

 Sienkiewicza to reprezentacyjna ulica wytyczona w latach 20. XIX wieku :

Ma 1270 m - od dworca kolejowego (na którym delikatnie ujmując zawsze wieje wiatr) do wspomnianego pomnika na Placu Stanisława Moniuszki :

 I tak idziemy sobie podziwiając nachalność reklam :

Mimo tych typowo polskich defektów centrów miast ulica ma w sobie nieodparty urok :

 A architektura ją zdobiąca potrafi zrobić wrażenie :

Choć dla nas, mieszkańców zachodnich rubieży, wydaje się dziwnie niska :

To już drugi kraniec - rejon dworca kolejowego, który fotogeniczny nie jest i nawet nie traciłem na niego czasu :

Resztę wieczoru spędziłem w rewelacyjnej knajpce zwanej  KOJOT

Zajadając się rewelacyjną shoarmą, która jest ich specjalnością. Wszystko to pod bacznym okiem Manitou ;)